ZAPRASZAMY NA TARGI W SZEPIETOWIE

Zapraszamy naszych przyjaciół, znajomych i hodowców do odwiedzenia naszego stanowiska podczas trwania XXVIII Regionalnej Wystawy Zwierząt Hodowlanych i Dni z Doradztwem Rolniczym w Szepietowie 25-26 czerwca. Będziemy na Was czekać tak jak zwykle na stanowisku nr. 57-58 .

Zaprezentujemy naszą ofertę skierowaną do hodowców bydła mlecznego, bydła opasowego i drobiu.

Doradzimy jak optymalizować i układać dawki żywieniewe.

W miłej atmosferze, przy grillu porozmawiamy o problemach współczesnego rolnictwa.

Pogoda będzie dopisywać – więc, do zobaczenia.

PROGRAM

SOBOTA

9.00-13.00      Wycena bydła mlecznego i mięsnego, koni, owiec i królików rasowych

13.00               Wybór superczempionów

13.30               Uroczyste otwarcie XXVIII Regionalnej Wystawy Zwierząt Hodowlanych i Dni z Doradztwem Rolniczym, IX Ogólnopolskiej Wystawy Królików Rasowych, Ogłoszenie wyników wyceny bydła mlecznego, mięsnego, koni, owiec i królików rasowych

14.30               Wręczanie nagród przez samorządy, sponsorów i firmy

NIEDZIELA

9.00                 Msza Święta Polowa – ołtarz przed budynkiem PODR Szepietowo

10.00               Powitanie gości

10.40               Prezentacja zwierząt – superczempionów, czempionów

11.30               Pokaz Ogólnopolskiej Szkoły Młodych Hodowców

12.00               Konkurs „Młodzi hodowcy”

13.00               Wręczanie pucharów i nagród hodowcom

14.00               Wystąpienia okolicznościowe, odznaczenia

14.30               Prezentacja zwycięzców konkursów: „Hit Wystawy”, „Najatrakcyjniejsze Stoisko”, „Hit publiczności”

16.00               Oficjalne zamknięcie Wystawy

W PROGRAMIE RÓWNIEŻ

  • • Dni Pola – pola doświadczalne PODR Szepietowo
  • • Centralne stoisko informacyjno-promocyjne MRiRW oraz podległych instytucji (ARiMR, KOWR, KRUS)
  • • Promocja programu eDWIN – „Internetowa

Platforma Doradztwa i Wspomagania Decyzji w Integrowanej Ochronie Roślin”

  • • Debata – „Genomowanie stada przyszłością hodowli bydła mlecznego” (sobota,

godz. 15.00, budynek PODR Szepietowo)

  • • Biesiada Miodowa z Pszczółką – PIR
  • • Promocja wołowiny – PZHiPBM (sobota)
  • • Prezentacja alpak – PZHA, Hodowla alpak w Bujence
  • • Laboratorium badania pasz pod chmurką – PFHBiPM
  • • Pokaz sprzętu i stoisko promocyjne Wojskowego Centrum Rekrutacji w Bielsku Podlaskim pod hasłem „Zostań Żołnierzem RP”
  • • „MAGIA dzieciom” – bezpłatna strefa animacyjna dla dzieci
  • • „Mlekoś podróżuje – Szepietowo

ENERGIA ZE SŁOŃCA – UPRAWA SŁONECZNIKA

Uprawa słonecznika w ostatnich latach wzbudza coraz to większe zainteresowanie wśród rolników, a areał jego uprawy z roku na rok wzrasta. W zmieniającym się klimacie jest to roślina, która może w przyszłości zagości na stałe na naszych polach, głównie jako roślina oleista.

Słonecznik pochodzi z Ameryki Północnej, a do Europy trafił w XVI wieku. Nazwa tego gatunku pochodzi od warunków środowiskowych tej rośliny, która osiąga swoją dojrzałość w pełnym słońcu.

Formy uprawne słonecznika

Słonecznik zwyczajny ma różne formy uprawne w zależności od sposobu użytkowania, są to m.in.: oleiste, jadalne, pastewne i ozdobne. Słonecznik oleisty ma podstawowe znaczenie gospodarcze, ponieważ z jego nasion uzyskuje się bardzo wartościowy olej, który zawiera ok. 20% kwasu oleinowego i 60% kwasu linolowego. Są również odmiany o zmienionym składzie kwasów tłuszczowych. Nasiona słonecznika uprawianego z przeznaczeniem na cele jadalne, spożywane na surowo są cennym źródłem białka, nienasyconych kwasów tłuszczowych, witamin (głównie E oraz A, D i B) oraz mikro- i makroelementów (m.in.: cynku, wapnia, żelaza i potasu). Odmiany pastewne słonecznika uprawiane są z przeznaczeniem na zielonkę w siewie czystym lub w mieszankach z roślinami strączkowymi lub jako poplon. 

Dobór odmian 

W Krajowym rejestrze w 2022 r. nie ma zarejestrowanych odmian słonecznika. Dostępne odmiany na naszym rynku pochodzą ze Wspólnotowego Katalogu Odmian Roślin Rolniczych (CCA). Są to odmiany wyhodowane i zarejestrowane w innych krajach UE. Wśród odmian słonecznika mamy zarówno odmiany populacyjne, jak i mieszańcowe, które dominują aktualnie w hodowli tego gatunku. Odmiany te lepiej plonują, a także bardziej równomiernie dojrzewają. Cechują się również lepszą odpornością na różne patogeny słonecznika.

W Polsce funkcjonuje wiele zagranicznych firm hodowlano-nasiennych, które mają w swojej ofercie materiał siewny odmian słonecznika. Różnią się one wielkością plonowania, długością okresu wegetacji (wczesnością dojrzewania), wysokością roślin, podatnością na wyleganie oraz odpornością na porażenie przez ważne gospodarczo choroby. Przed wyborem odmiany do siewu warto zapoznać się ze specyfiką każdej odmiany, a szczególną uwagę należy zwrócić na jej wczesność, która jest bardzo ważną cechą i może decydować o powodzeniu w uprawie tej rośliny.

W naszych warunkach klimatycznych do uprawy przemysłowej z przeznaczeniem na olej, najbardziej nadają się odmiany bardzo wczesne, wczesne i średnio wczesne, o 120-135 dniach wegetacji. Odmiany te zakwitają w lipcu, a dojrzałość techniczną osiągają przeważnie z końcem sierpnia lub na początku września. Plon niełupek z uprawianych u nas odmian to 2,5-3,0 t z ha.

Niełupki

Owocem słonecznika jest niełupka właściwa, składająca się z grubej zdrewniałej okrywy owocowej i niezrośniętego z nią nasienia. Kolor niełupki może być bardzo różny od białego, czarnego aż do fioletowego lub pasiasty, czarno-biały. W praktyce rolniczej niełupki słonecznika nazywane są nasionami.

Stanowisko

Słonecznik ma duże wymagania cieplne, ale jest wytrzymały (bez objawów uszkodzeń) na krótkotrwałe wiosenne przymrozki do -4oC. Niekorzystne dla słonecznika jest przedłużające się ochłodzenie podczas wschodów, co objawia się żółknięciem, a nawet zamieraniem roślin. Słonecznik wytrzymuje okresy z niedoborem wody, a nawet krótkotrwałą suszę ze względu na to, że wytwarza grubą, omszoną skórę, która pokrywa nie tylko liście, ale także łodygę słonecznika. Najbardziej przydatne pod uprawę słonecznika są gleby należące do klasy bonitacyjnej od I do IV, w dobrej kulturze, o odczynie obojętnym i przepuszczalnym podłożu. Można wysiewać go również na glebach słabszych, zadbanych i uzyskiwać zadawalający plon. Słonecznik nie ma szczególnych wymagań co do przedplonu, ale przedplonem dla niego nie powinien być rzepak, gorczyca, ziemniaki czy wszystkie bobowate, ze względu na możliwość wystąpienia porażenia tych upraw patogenami, które są polifagami i mogą porażać również słonecznik. Ze względu na punktowy wysiew nasion, gleba pod jego uprawę musi być przygotowana starannie. 

Nawożenie

Nawożenie najlepiej ustalać na podstawie zasobności gleby w składniki pokarmowe. Według „Metodyki integrowanej ochrony słonecznika dla producentów” na 1 ha stosuje się 60-90 kg P2O5, 120-180 kg K2O i 60-80 kg N. Nadmiar azotu przedłuża wegetację oraz dojrzewanie koszyczków i niełupek, poza tym powoduje zbytnią wybujałość roślin, co może grozić ich wyłamywaniem. Spośród mikroelementów zaleca się zastosować również bor i molibden. 

Siew słonecznika

Optymalne warunki do siewu słonecznika to gleba ogrzana do temperatury ok. 6-8oC i odpowiednio wilgotna. Roślinami wskaźnikowymi odnośnie siewu są mniszek pospolity oraz czarna porzeczka, gdy one zakwitną, siew słonecznika można rozpocząć. Siejemy punktowo w rozstawie rzędów 50-60 cm, nasiona w rzędzie umieszcza się co 18-20 cm, na głębokość 5-7 cm. Materiałem siewnym są całe niełupki. Sprzedawany on jest w tzw. jednostkach siewnych. W uprawie na nasiona na powierzchnię 2 ha przewiduje się wysiew 150 tys. nasion, czyli 75 tys. nasion na 1 hektar. Przy takiej ilości wysiewu uzyskuje się obsadę roślin wynoszącą od 55 do 65 tys. roślin na 1 hektara. Jeżeli nasiona słonecznika zostały wysiane w optymalnych warunkach, wschodów należy się spodziewać po 15-20 dniach po siewie. Ze względu na to, że ptaki potrafią zniszczyć małe uprawy, powinno się wybierać większe pola, od 5 ha w górę. Zagrożenie ze strony ptaków dla upraw słonecznika istnieje zarówno zaraz po siewie, jak i w momencie kiedy niełupki osiągną dojrzałość do zbioru.

Pierwszy pokos na użytkach zielonych

Wyznaczenie odpowiedniego terminu pierwszego pokosu ma istotne znaczenie w prawidłowym użytkowaniu łąk. Jest on głównym czynnikiem decydującym o ilości i jakości paszy pozyskiwanej z użytków zielonych.

Właściwy termin koszenia

Zasadniczo do zbioru pierwszego pokosu na użytkach zielonych powinno się przystępować, gdy trawy się kłoszą. Najlepiej przeprowadzić to w momencie wykłoszenia się 50% pędów generatywnych traw dominujących w runi łąkowej. Na kolejność przystępowania do zbioru poszczególnych typów zbiorowisk trawiastych wpływ ma ich typ florystyczny.

Poszczególne gatunki roślin łąkowych rosną i dojrzewają w różnym czasie. Jedne z nich np. wyczyniec łąkowy szybko rozwijają się już wczesną wiosną, inne natomiast w tym czasie rosną powoli. Wyczyniec kłosi się i kwitnie najwcześniej ze wszystkich traw, dlatego też łąki wyczyńcowe należy kosić w pierwszej kolejności – jeśli jest to możliwe.

W drugiej kolejności można kosić łąki mozgowe, rajgrasowe czy z dominacją kupkówki pospolitej lub kostrzewy łąkowej. Łąki z dominacją tymotki łąkowej i mietlicy białawej starzeją się wolniej. Są przez to mniej wrażliwe na termin zbioru i można je kosić nieco później od pozostałych.

Często na łąkach występuje wiele gatunków traw. Należy wówczas kierować się zasadą, że kosi się je wtedy, gdy wykłosi się gatunek, który występuje w przeważającej ilości. Jeśli trawy występują mniej więcej w zbliżonych proporcjach, wówczas łąkę lepiej jest skosić wcześniej niż za późno, tzn. gdy trawy już kwitną. Po kwitnieniu zużywają one wcześniej zgromadzone w rozłogach, korzeniach, węzłach krzewienia materiały zapasowe na wyprodukowanie nasion. Ma to wpływ na obniżenie plonu kolejnego pokosu.

Pogoda a termin koszenia

Na termin koszenia łąk wpływ ma również przebieg warunków pogodowych. Niekiedy, mimo osiągnięcia przez ruń odpowiedniej fazy rozwojowej, ze względu na niesprzyjającą pogodę opłaca się nieco opóźnić koszenie. Taka decyzja jest uzasadniona w przypadku produkcji siana gdzie niezbędne jest suszenie runi przez kilka dni na pokosach. Mimo skoszenia runi we właściwym terminie straty w suszeniu siana w warunkach deszczowej pogody są wyższe, niż przy opóźnieniu zbioru i produkcji siana przy słonecznej pogodzie. Ma to wpływ na przesunięcie zbioru kolejnych pokosów, albo zmniejszenie ich liczby.

Pora i wysokość koszenia

Ważna jest pora koszenia łąki w ciągu dnia. Powinno się kosić rano, zaraz po obeschnięciu rosy, przy słonecznej pogodzie. Warunki takie sprzyjają szybkiemu wysychaniu roślin po ścięciu i ograniczeniu strat z tytułu oddychania.

Zalecana wysokość koszenia traw wynosi od 5 do 6 cm (ostatni pokos korzystnie jest skosić o 1-2 cm wyżej). Zbyt wysokie koszenie powoduje, że pozostała masa ścierni utrudnia rozwój nowych pędów oraz sprzyja nadmiernemu rozwojowi chwastów powodując niekorzystne zmiany w składzie botanicznym runi. Zbyt niskie koszenie opóźnia odrost roślin i wpływa na wzrost zanieczyszczenia zielonki glebą. Warto podkreślić, że najsilniej na niskie koszenie reaguje tymotka łąkowa, która skoszona poniżej 5 cm prawie nie odrasta.

Zbyt późne koszenie

Należy jednak unikać zbytniego opóźniania koszenia łąk, gdyż jego następstwem jest wiele niekorzystnych zjawisk. Są to m.in.:

  • obniżenie smakowitości i strawności zielonki,
  • pogorszenie jakości paszy, wskutek spadku zawartości białka i energii w suchej masie oraz zwiększenia szybkości odkładania lignin,
  • straty w procesie konserwacji runi wynikające z obłamywania i wykruszania wartościowych części roślin,
  • zmniejszenie szybkości oddawania wody przez skoszone rośliny,
  • rozluźnienie darni,
  • rozprzestrzenianie się chwastów wcześnie wykształcających nasiona,
  • wyleganie, pleśnienie, a nawet gnicie od dołu roślin jeżeli gleba jest przez dłuższy czas wilgotna.

Dodatkowe pokosy

O liczbie pokosów w okresie wegetacji w dużym stopniu decyduje nawożenie, dostosowane do typu florystycznego łąki oraz potencjał plonotwórczy siedliska. Intensywniejsze nawożenie to częstsze koszenie łąk.

W warunkach klimatycznych Polski przy normalnym przebiegu pogody w zależności od poziomu nawożenia, i terminu zbioru pierwszego pokosu koszenie łąk można wykonać w następujących terminach:

  • łąki 2-kośne: 25.05-10.06 i 20.07-10.08,
  • łąki 3–kośne: 20-25.05, 01-10.07 i 05-15.09.

Ostatni pokos na łąkach wielokośnych powinien być w takim okresie wykonany, aby rośliny miały co najmniej 4 tygodnie czasu na odrośnięcie po skoszeniu. Zwiększa to ilość materiałów zapasowych i składników mineralnych, oraz wzmacnia rośliny przed nadejściem zimy.

Azot po pierwszym pokosie

Po zbiorze pierwszego pokosu należy zasilić ruń azotem. Bez względu na rodzaj gleby azot należy podać nie wcześniej niż 7-10 dni po zebraniu pokosu. Wcześniejsze zastosowanie tego składnika może grozić „przypaleniem” roślin.

W zależności od rodzaju gleb, na których położone są łąki stosujemy różne dawki azotu. Na glebach organicznych stosujemy około 30-40 kg N/ha. Natomiast łąki położone na glebach mineralnych powinny być nawożone wyższymi dawkami tego składnika – tj. około 40-60 kg N/ha. Najlepiej po pierwszym pokosie zastosować szybko działające nawozy saletrzane, zawierające azot w postaci azotanowej, np. saletra amonowa. Ta forma azotu jest łatwo i szybko pobierana przez trawy, co zapewnia szybki odrost runi. Na łąkach można także zastosować gnojowicę w dawce około 20-25 m3/ha.

O PLANTACJE RZEPAKU TRZEBA ZADBAĆ DO ZBIORU

Cena rzepaku ze zbiorów 2022 w kontrakcie na sierpień na paryskiej giełdzie Matif bije kolejne rekordy i przekracza kwotę 850 euro za tonę. Wpływ na to mają między innymi wzrost cen olejów roślinnych i nasion oleistych na giełdach światowych, wzrost cen węglowodorów na giełdach światowych oraz obawy o mocno napięty bilans rzepaku w ostatnich miesiącach bieżącego sezonu 2021/22. Czynnikiem nieprzewidywalnym na cenę rzepaku z nowych zbiorów są skutki wojny w Ukrainie, która jest znaczącym producentem roślin oleistych, głównie słonecznika i rzepaku. Niektóre prognozy wskazują, że cena rzepaku ze zbiorów 2022 może przekroczyć nawet 1000 euro za tonę. Największe średnie plony rzędu 4,36 t/ha powinny być w Irlandii, a najmniejsze w Finlandii – 1,42 t /ha. W Polsce średnie plony powinny wynieść 3,11 t/ha wobec 3,21 t/ha w 2021 r., czyli o 3,1 proc. mniej niż w 2021 r. i 5,5 proc. więcej od średniej pięcioletniej. Średnia spodziewanych plonów dla UE wynosi 3,22 t/ha.
W momencie kiedy na plantacjach rzepaku większość zabiegów agrotechnicznych została już wykonana i na zdrowych plantacjach można oszacować plony, trzeba zadbać o utrzymanie w odpowiedniej kondycji uprawy aż do samego zbioru. Decydująca o plonie będzie teraz ochrona przed szkodnikami i chorobami grzybowymi.
Rzepak uszkadzany jest przez około 30 szkodników. Spośród nich największe zagrożenie po wschodach powodują: pchełki „ziemne”, pchełka rzepakowa, chowacz galasówek, ślimaki, miniarka kapuścianka, śmietka kapuściana, gnatarz rzepakowiec i mszyce, a ostatnio również rolnice. Wiosną niebezpieczne są: chowacz brukwiaczek, chowacz czterozębny, chowacz podobnik, słodyszek rzepakowiec, pryszczarek kapustnik i mszyca kapuściana. Straty w plonie nasion rzepaku mogą wynosić od 10 do 50%, a w skrajnych przypadkach szkodniki mogą całkowicie zniszczyć rośliny (np. rolnice, gnatarz rzepakowiec, ślimaki).

Poniższa tabela przedstawia najczęściej występujące szkodniki, terminy obserwacji ich występowania i progi szkodliwości.

Do najgroźniejszych chorób rzepaku ozimego należą: sucha zgnilizna kapustnych, zgnilizna twardzikowa, czerń krzyżowych i szara pleśń. Coraz częściej na plantacjach stwierdza się występowanie mączniaka prawdziwego, mączniaka rzekomego, jasnej plamistości liści zwanej cylidrosporiozą, werticiliozy i kiły kapuścianej. Choroby powodowane przez patogeny występujące w glebie lub przenoszone z nasionami ogranicza się poprzez zaprawianie materiału siewnego. Warunkami sprzyjającymi do rozwoju chorób grzybowych są:
• częsta uprawa roślin kapustnych w zmianowaniu (szczególnie siew rzepaku po sobie),
• obecność na plantacji chwastów z rodziny kapustnych i samosiewów rzepaku,
• uszkodzenia powodowane przez szkodniki, zabiegi mechaniczne oraz gradobicie,
• nieuregulowane stosunki wodne, zła struktura gleby i niewłaściwy odczyn (pH) gleby,
• stosunkowo wysoka temperatura powietrza (15–20 C) i długotrwałe lub przemienne okresy deszczowej pogody,
• zaniechanie zwalczania szkodników rzepaku (chowacza brukwiaczka i czterozębnego, które stwarzają „bramę” wejścia dla suchej zgnilizny roślin kapustnych i zgnilizny twardzikowej),
• zły stan sanitarny gleby,
Straty w plonie nasion powodowane przez choroby grzybowe rzepaku są znaczne i wynoszą od 10 do 60%. Porażenie roślin spowodowane przez choroby grzybowe w okresie jesiennym może obniżyć mrozoodporność roślin, a uszkodzenia spowodowane w okresie dojrzewania rzepaku mogą doprowadzić do przedwczesnego otwierania się dojrzewających łuszczyn i osypywania nasion.
Poniższa tabela przedstawia najczęściej występujące patogeny, objawy chorobowe i procentowe progi szkodliwości.

Zabieg T2. W intensywnej ochronie plantacji rzepaku ozimego, drugi wiosenny zabieg grzybobójczy wykonuje się jeszcze przed kwitnieniem, w fazie tzw. zielonego lub żółtego pąka. W tym okresie stosujemy substancje, które charakteryzują się działaniem zarówno zapobiegawczym, jak i interwencyjnym przed najważniejszą chorobą tego okresu, jaką jest zgnilizna twardzikowa. Nieprawidłowa ochrona przed tym patogenem objawia się wyleganiem (obłamywaniem) łodyg rzepaku.
Zabieg T3. Intensywna ochrona rzepaku ozimego zakłada ostatni zabieg między fazą opadania płatków kwiatowych, a powstawaniem pierwszych łuszczyn. Zabieg ten ma na celu skutecznie niszczyć sprawców dwóch chorób:
• zgnilizny twardzikowej, jeżeli warunki sprzyjały późnej infekcji
• czerni krzyżowych – ważnej choroby, która może występować na każdej nadziemnej części rośliny rzepaku (liście, łodygi, łuszczyny). Największe straty powoduje infekując łuszczyny, powodując ich pękanie i osypywanie się nasion. Zabieg należy przeprowadzić przy zastosowaniu substancji o działaniu zapobiegawczym, interwencyjnym i wyniszczającym.

Ważne zmiany w EFA (obszary proekologiczne)

W 2022 r. można produkować na ugorach i stosować środki ochrony roślin na obszarach pod zazielenienie (EFA)

Rolnicy będą mogli w roku 2022 prowadzić na ugorach produkcję w ramach zazielenienia. Na wniosek Polski i innych państw członkowskich Komisja Europejska przygotowała projekt decyzji umożliwiającej rolnikom w Polsce skorzystanie z odstępstwa od zakazu.

Zgodnie z projektem ugory te będzie można wykorzystać do produkcji żywności i pasz. Powodem odstępstwa jest potrzeba zapewnienia bezpieczeństwa żywnościowego w UE w obliczu konfliktu zbrojnego na Ukrainie.

Decyzja umożliwi uznanie gruntów ugorowanych za odrębne uprawy w ramach dywersyfikacji upraw lub za obszary proekologiczne EFA, nawet jeśli na takich gruntach będzie miał miejsce wypas, zbiór w celu produkcyjnym lub uprawa. Na ugorach objętych odstępstwem w ramach obszarów EFA będzie można stosować środki ochrony roślin. Przepis budził od wielu lat oburzenie i kontrowersje, bowiem prawidłowe prowadzenie plantacji szczególnie roślin bobowatych bez odchwaszczania jest praktycznie niemożliwe.

Odstępstwo nie obejmuje ugorów z roślinami miododajnymi uznawanymi za EFA.

 Wobec powyższego, rolnicy którzy mają zamiar prowadzić produkcję rolną na ugorach podczas wypełniania wniosków o przyznanie płatności na rok 2022 w aplikacji eWniosekPlus powinni dla takich obszarów wybrać roślinę „Ugór z uprawą”. Na podstawie narysowanych upraw („Ugór z uprawą”), w przypadku, gdy powierzchnia gruntów ornych przekroczy 14,5ha, system automatycznie utworzy element EFA 1 dla upraw „Ugór z uprawą”. W przypadku, gdy rolnik nie chce zadeklarować uprawy „Ugór z uprawą”, jako obszar EFA lub chce zadeklarować, jako EFA powierzchnię mniejszą niż powierzchnia uprawy, powinien po przełączeniu mapy na definiowanie EFA usunąć ten element lub poprawić jego granicę.

Rolnicy, którzy w swoich deklaracjach we wniosku, który został już wysłany do ARiMR mają ugory, a zamierzają skorzystać z wprowadzonego odstępstwa (od zakazu produkcji na ugorach), powinni zalogować się do aplikacji, edytować uprawę/uprawy ugoru, w okienku do wyboru rośliny i wnioskowanych płatności, dokonać zmiany rośliny z „Ugór” na „Ugór z uprawą”, a następnie wysłać do ARiMR zmianę do wniosku (ponowne wysłanie deklaracji z wprowadzoną zmianą dotyczącą ugorów).

Szczegóły dotyczące sposobu zmiany rośliny dla wyrysowanej uprawy zostały opisany w Instrukcji wypełniania wniosków o przyznanie płatności w aplikacji eWniosekPlus, zamieszczonej na stronie internetowej Agencji pod adresem: https://www.gov.pl/web/arimr/instrukcja-wypelniania-wniosku-w-ewniosekplus (5_Zakładka MAPA, rozdział 10 „Zmiana rośliny uprawnej”).

Wesołych Świąt

DOPŁATY DO NAWOZÓW, ILE, JAK, KIEDY?

Finalizują się wytyczne dotyczące dopłat do nawozów dla gospodarstw rolnych. Komisja Europejska pozwala na uruchomienie pomocy publicznej w ramach walki z wysokimi kosztami produkcji rolnej, w tym nawozów. Polska jest jedynym krajem Wspólnoty, który chciał wdrożyć tego typu pomoc dla rolnictwa. Wypłata dopłat do hektara w związku wysokimi kosztami zakupu nawozów, czyli potocznie nazywanej „dopłatami do nawozów” ma być finansowana z budżetu krajowego. Być może dopłaty nie zrekompensują wzrostu kosztów środków produkcji, ale na pewno pomogą przetrwać ten największy kryzys w XXI wieku.

Ustalono już kwoty i zasady wypłacania dopłat, które będą realizowane przez ARiMR. Dopłaty mają na razie przysługiwać gospodarstwom do 50 ha, ale trwają jeszcze uzgodnienia o zwiększenie dopłaty do 300 ha. Dofinansowaniu będą  podlegać nawozy zakupione w okresie od 1 września 2021r. do 15 maja 2022r.

Maksymalny limit pomocy będzie wynosił:

500 zł na 1 ha powierzchni upraw rolnych z wyłączeniem łąk i pastwisk oraz traw na gruntach ornych,

250 zł na 1 ha powierzchni łąk, pastwisk i traw na gruntach ornych z wyłączeniem powierzchni wspieranych w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014–2020 w zakresie działania rolno-środowiskowo -klimatycznego.

Pomoc będzie przyznawana na wniosek producenta rolnego złożony do 16 maja 2022 r. do biura powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na formularzu opracowanym i udostępnionym przez Agencję na jej stronie internetowej.

Do wniosku producent rolny będzie zobowiązany dołączyć faktury lub ich duplikaty bądź imienne dokumenty księgowe o równoznacznej wartości dowodowej dokumentujące zakup nawozów mineralnych, innych niż wapno nawozowe i wapno nawozowe zawierające magnez, w okresie od 1 września 2021 r. do 15 maja 2022 r. oraz w okresie od 1 września 2020 r. do 15 maja 2021 r., o ile wysokość pomocy będzie wyliczana na podstawie różnicy cen z faktur producenta rolnego.

 Budżet programu przewiduje pomoc w wysokości około 3,9 mld złotych.

Pomoc na zakup nawozów będzie mogła być udzielana od dnia ogłoszenia pozytywnej decyzji Komisji Europejskiej o jej zgodności ze wspólnym rynkiem.

 Aby dostać dopłatę do nawozów trzeba spełnić podstawowy warunek – kupić nawóz na fakturę w okresie od 1 września 2021 do 15 maja 2022 i złożyć wniosek z fakturami w biurze powiatowym ARiMR. Ważne jest, aby wcześniej złożyć wniosek o tzw. dopłaty obszarowe. Ze względu na ustalony limit pomocy do 50ha i stawki 500zł/ha do upraw rolnych, maksymalna dopłata do nawozów na gospodarstwo może wynieść: 50ha*500zł=25000zł do gruntów ornych i 12500zł do użytków zielonych. Gospodarstwo 100ha może dostać maksymalnie 25000zł. Jeśli powierzchnia gospodarstwa wynosi 10ha to maksymalnie 5000zł. Ostatecznie – nawet, jeśli różnica wyliczonych cen za tonę np. saletry wyniesie 1500zł x np. 30ton = 45000zł to i tak gospodarstwo o pow. 50ha dostanie jedynie dopłatę do wysokości limitu, czyli 25000zł.

Nad rynkiem zboża gromadzą się ciemne chmury

Najostrzejszy kryzys na rynku zbóż od 1973 roku – tego, zdaniem analityków Goldman Sachs, może spodziewać się świat w 2022 roku. Powód? Wojna tocząca się na terytorium Ukrainy i rosnące koszty produkcji.

Zdaniem ekonomistów jednego z najważniejszych banków inwestycyjnych na świecie, światu grozi najdotkliwszy od lat kryzys na rynku zbóż. Powodem mogą być zakłócenia logistyczne w żegludze po Morzu Czarnym, rosnące koszty produkcji oraz zagrożenie dla zbliżających się zasiewów w Ukrainie z powodu toczących się tam działań zbrojnych.

Analitycy banku spodziewają się, że tegoroczny kryzys może być najgorszy od prawie pół wieku. W związku z tym zdecydowali się oni podnieść prognozy cen na dostawy zbóż. Bank podniósł prognozy cen kukurydzy, soi i pszenicy.

Ale ceny zboża mogą być jeszcze wyższe, niż spodziewają się ekonomiści. Wszystko będzie zależeć od wielkości zbiorów w Stanach Zjednoczonych i Brazylii. Jeśli będą one mniejsze przez niekorzystne warunki pogodowe, ceny (zwłaszcza kukurydzy) mogą znów podskoczyć.

Poniższa tabela pokazuje jak w ciągu zaledwie tygodnia wzrosły ceny skupu zbóż w Polsce, najwięcej pszenicy i żyta  ok. 15%. W ubiegłym tygodniu ta tendencja się utrzymywała.

Zagrożeniem dla cen zboża są także potencjalne niedobory na rynku nawozów. Rosja i Ukraina to jedni z największych eksporterów gotowych nawozów i surowców do produkcji roślinnej w Europie i w skali światowej.

Prognoza Goldman Sachs jest zgodna z przewidywaniami światowych specjalistów ds. żywności, którzy alarmują, że rosyjska inwazja na Ukrainę przyniesie dotkliwe pogorszenie sytuacji, jeśli chodzi o bezpieczeństwo żywieniowe na świecie.

Droższe zboża, będące podstawą wyżywienia ludzi oraz zwierząt hodowlanych na świecie, oznaczają w nieunikniony sposób odczuwalnie droższą żywność.

Drożejące zboża i rośliny oleiste przełożą się na wzrost cen komponentów służących do produkcji pasz dla zwierząt hodowlanych i obniżenia rentowności produkcji zwierzęcej. Spodziewany jest wzrost cen skupu mleka, mięsa i innych produktów rolniczych.

Odchów piskląt kur niosek.

Zbliża się okres nabywania piskląt kur niosek. Na uzyskanie dobrych wyników produkcyjnych w chowie kurcząt mają wpływ czynniki genetyczne, środowiskowe, żywieniowe i zdrowotne.

Pisklęta odebrane z zakładu wylęgu drobiu winny być zdrowe i silne, mieć gęsty, suchy, nieposklejany puch i błyszczące oczy. Należy zwrócić również uwagę, aby miały wciągnięty pęcherzyk żółtkowy i pępowina była zagojona. Pisklęta winny mieć proste dzioby, bez skrzywień.

Układ odpornościowy pisklęcia ukształtowany jest w chwili wyklucia i pełną dojrzałość osiąga w pierwszych 2-4 tygodniach życia. Ważnym jest więc zapewnienie już wcześniej pisklętom właściwego poziomu odporności biernej, którą to przekazują na pisklęta kury nioski. Zarówno kury w stadach reprodukcyjnych, jak i ich potomstwo winny być szczepione w celu zabezpieczenia przed czynnikami patogennymi. W okresie po wylęgu pisklętom podaje się szczepionkę w postaci aerozolu lub kropli do oczu przeciw zakaźnemu zapaleniu oskrzeli, rzekomemu pomorowi drobiu, a ostatnio przy zapobieganiu kokcydiozie. Iniekcyjnie podaje się najczęściej pisklętom szczepionki przeciw chorobie Mareka i wówczas istnieje duże niebezpieczeństwo uszkodzenia piskląt.

Podczas transportu pisklęta stykają się z nowym środowiskiem. Jest to dla nich bardzo trudny okres z uwagi na nierozwinięty jeszcze w pełni system termoregulacji. Aby nie dopuścić do utraty wagi przez pisklęta trzeba utrzymywać w ich otoczeniu temperaturę 21-24oC i wilgotność 70-75%, które są bardzo ważnymi czynnikami dla ich właściwego rozwoju. Najczęściej transportowane pisklęta narażone są na niską temperaturę, która powinna wynosić 20-26oC. Poza tym należy zwrócić uwagę na przestrzeganie właściwej obsady piskląt w pojemnikach transportowych. tj. 25 cm2/szt. przy wysokości pojemnika transportowego 12 cm. Pojemniki powinny być właściwie ułożone w celu umożliwienia swobodnego przepływu powietrza dookoła nich i zabezpieczone przed przesuwaniem podczas transportu. Pojemniki te przed ponownym użyciem należy dokładnie umyć i zdezynfekować. Przed przyjęciem piskląt pomieszczenia i sprzęt na przyjęcie piskląt powinno być przygotowane przez oczyszczenie, umycie, dezynfekcje, rozłożenie ściółki i nagrzanie. Temperatura ściółki powinna wynosić około 30oC. Bezpośrednio przed wprowadzeniem piskląt do wychowalni temperatura w pomieszczeniu powinna sięgać 24-25oC i pod dodatkowymi źródłami grzewczymi 34-35oC. Jeśli ptaki równomiernie rozchodzą się po powierzchni ściółki wówczas można stwierdzić, że temperatura środowiska na wysokości ptaków jest właściwa. Chcąc prawidłowo prowadzić wychów i chów drobiu, w budynku powinny być przygotowane przynajmniej dwa pomieszczenia – wychowalnia i część produkcyjna dla ptaków dorosłych. Obsada piskląt powinna wynosić 12-15 szt./1m2.

Pomieszczenie przeznaczone do wychowu można w późniejszym czasie przeznaczyć na miejsce chowu innego gatunku drobiu, lub wykorzystać je do powiększenia powierzchni użytkowej dla gatunku drobiu wcześniej tam wychowywanego. W budynku należałoby również wydzielić pomieszczenie służące jako magazyn paszy i sprzętu. Z pomieszczeń dla wychowu i chowu ptaki powinny mieć bezpośredni dostęp do wybiegów, który musi być co najmniej 2 razy większy od pomieszczeń.

Zarówno wychowalnię jak i część produkcyjną budynku należy wyposażyć w odpowiedni sprzęt. Wychowalnię powinno się zabezpieczyć w dodatkowe źródło grzewcze, którym może być promiennik elektryczny lub gazowy, a przy większej liczbie drobiu kwoka elektryczna. Pod jednym promiennikiem można umieścić w pierwszych dniach życia do 100 kurcząt.

Jako sprzętu do karmienia w pierwszych dniach życia można użyć:deseczek, wytłaczanek metalowych lub plastikowych tac. Do podawania wody najlepiej nadają się poidełka odwracalne. W pierwszym tygodniu wychowu jedno poidełko można przeznaczyć na 60 kurcząt. Temperatura wody do picia powinna wynosić ok. 20oC. W pierwszym dniu w celu wzmocnienia piskląt i przezwyciężenia stresu związanego z transportem zaleca się dodatek 50-80 g cukru/litr wody i witaminę C w ilości 1-2 gram/litr wody. Poidełka powinny być codziennie myte i odkażane. Paszę najlepiej jest podawać po zakończeniu wykładania piskląt z pojemników, aby w pierwszej kolejności napiły się wody. Pasza nie powinna zalegać na tacach, gdyż zanieczyszczona odchodami szybko pleśnieje. Niewyjedzone resztki paszy należy codziennie zsypywać i usuwać z wychowalni. Jeśli pasza dosypywana jest w ciągu dnia, wówczas niezbędnym jest bieżące usuwanie z karmidełek ściółki i odchodów.

W pierwszych dniach życia wychowalnia powinna być oświetlona całą dobę, a intensywność oświetlenia wynieść 4 W/1m2 powierzchni.

Jeśli planujemy rozpoczęcie nieśności młodych kur jeszcze w bieżącym roku, wówczas pisklęta winny być odebrane z Zakładu Wylęgu Drobiu w marcu.

Źródło: KPODR w Minikowie

KATALOG PRODUKTÓW

[insert-modal-contact-form]